HISTORIA RASY W ROSJI

Czarny terier rosyjski jest młodą rasa, której tworzenie zapoczątkowano około 60 lat temu w dawnym ZSRR. Po II Wojnie Światowej rosyjska kynologia, tak jak i innych krajów dotkinętych konfliktem, przeżywała kryzys. Zapotrzebowanie na psy zarówno dla potrzeb cywilnych jak i dla wojska było ogromne. Powojenna specyfika tego kraju powodowała, że powstało zapotrzebowanie na psy podatne na szkolenie i chętnie współpracujące z człowiekiem, jednocześnie odporne na bardzo surowy rosyjski klimat. Jedyną rasą mogącą spełniać te warunki był bardzo popularny - owczarek niemiecki, który jednakże nie wytrzymywał ciężkich warunków jakie panowały podczas rosyjskich zim. Pozostałe rasy mogące pracować w skrajnie trudnych zimowych warunkach (owczarki kaukaskie, owczarki południoworosyjskie, owczarki środkowoazjatyckie) szkoliły się trudno i bywały zbyt „niezależne”, co powodowało, iż praca z nimi bywała trudna i nieprzewidywalna. Dlatego też w Rosji zapadła decyzja dotycząca stworzenia nowego typu psa służbowego. Rosja Prace nad stworzeniem psa łączącego w sobie odporność na rosyjski klimat, odpowiednią budowę ciała, łatwość w szkoleniu, odwagę i dzielność, rozpoczęto zaraz po zakończeniu wojny. Centralna Szkoła Psów Wojskowych i Służbowych (hodowla Krasnaja Zwiezda) otrzymała polecenie od rządu, aby zwiększyć pogłowie psów służbowych do ochrony obiektów państwowych i strategicznych w najróżniejszych strefach klimatycznych. Początek tworzenia rasy Jeszcze przed wojną przez prof. Iljina została wykonana praca polegająca na skrzyżowaniu łajki z owczarkiem niemieckim, ale nawet w pierwszym pokoleniu nie uzyskano specjalnych rezultatów. Niepowodzenie prof. Iljina uświadomiło konieczność masowego krzyżowania wielu ras w różnych kombinacjach. Do tego celu z okupowanych terytoriów do ZSRR zaczęto zwozić przeróżne psy, takie jak nowofunlandy, sznaucery, rottweilery i in. Praca wykonywana w tamtym czasie miała jeden cel – wyhodowanie nie nowej rasy jako takiej, ale mocnych, odpornych na warunki zewnętrzne, chętnie pracujących i lubiących stróżować psów. Eksperymenty nie zawsze kończyły się powodzeniem, ale poszukiwania trwały. Wiele z uzyskanych tam ras nie znalazło popularności, np.: Dog moskiewski - krzyżówka doga niemieckiego i owczarka niemieckiego Brudasty gończy – krzyżówka airedale teriera z rosyjskim gończym Moskiewski wodołaz –mieszanka nowofunlanda, owczarka kaukaskiego i owczarka niemieckiego. W niektórych przypadkach praca selekcyjna uwieńczona została sukcesem. Przykładem tego jest „czarny skarb Rosji” - Czarny Terier Rosyjski. Kynolodzy z Centralnej szkoły pod kierownictwem generała - majora Miedwiediewa i prof. biologii Iljina, przystąpili do pracy. Rozpoczęło się masowe mieszanie(metyzacja) psów. W jej wyniku okazało się, że jeden z samców - sznaucer olbrzymi o imieniu Roj (oficjalnie uznany za przodka czarnego teriera) przy kryciu suk różnych ras- rotweilera, airedale teriera , jużaka , nowofunlanda i in. zawsze w potomstwie daje mocne, czarne psy z obrostem na łbie i kończynach. Gen. Miedwiediew zwrócił uwagę na tę osobliwość i zdecydował o kontynuacji pracy w tym kierunku. Nie jest możliwe dokładne obliczenie wszystkich ras, które brały udział w tworzeniu czarnego teriera. Jako podstawowe posłużyły sznaucery, metyzowane rotweilery (mieszanka z gończymi rosyjskimi, dobermanami, dogami moskiewskimi itd.), moskiewskie wodołazy i airedale terriery. Jeśli przejrzymy rodowody dzisiejszych czernyszy możemy znaleźć w nich przedstawicieli zupełnie nieoczekiwanych ras jak rosyjsko- europejskich i syberyjskich łajek, jużaków metyzowanych z mocnymi białymi pudlami i in. Dzisiejsze pogłowie oczyściło się już z tej przypadkowej krwi ponieważ potomkowie tych psów korygowani byli na wystawach i w czasie pracy szkoleniowej. Najbardziej znanymi psami użytymi do hodowli był pies sznaucer olbrzym - Roj (o: Zorba, m: Ledi) ur. w 1947 roku oraz: airedale terrierki, m.in. Sotta (o: Bil Askanja, m: Teffi), ur. w 1949 roku Sima(o: Bil Askanja, m: Teffi), ur. w 1949 roku Salma (o: Bil Askanja, m: Teffi) - ur. w 1949 roku Rottweilerki, m.in. Uza (o:Astor, m: Birma), ur w 1950 Urma o:Astor, m: Birma), ur w 1950 Una (o:Astor, m: Birma) ur w 1950 roku Firma (o:Astor, m: Birma) ur. w 1951 roku krzyżówka pomiędzy nowofunlandem a owczarkiem kaukaskim, m.in. Tina (o:Negrus v. Mangeim – nowofundland, m: Karabaszka – owczarek kaukaski) ur. w 1949 roku Tiza (o:Negrus v. Mangeim – nowofundland, m: Karabaszka – owczarek kaukaski) ur. w 1949 roku Ufa (o:Negrus v. Mangeim – nowofundland, m: Rina - ?) ur. w 1950 roku Hanka (o: Lord - nowofunland, m: Tiza - ½ krwi nowofunlanda - Negusa vom Mangejm i ½ krwi owczarka kaukaskiego – Karabaszki) ur. w 1952 roku Tym samym otrzymano trzy grupy mieszańców: Od sznaucera olbrzyma i suk airedale terrierek Otrzymane mieszańce w większości wykazywały się większą ciętością , twardszą i dłuższą sierścią, jednak o gorszym podszerstku. Barwa okrywy włosowej zwykle czarna oraz czarna – podpalana. Od sznaucera olbrzyma i suk rottweilerek Otrzymane mieszańce wyróżniały się dużym wzrostem, doskonałym grubym kośćcem, rozwiniętym umięśnieniem, oraz niezbyt długą okrywą włosową. Barwa sierści zwykle czarna i czarna - podpalana. Od sznaucera olbrzyma i suk krzyżówek pomiędzy nowofunlandem a owczarkiem kaukaskim. Otrzymane mieszańce były grubokościste, masywne, najwyższe z pośród uzyskanych szczeniąt. Posiadały długą sierść o dobrym podszerstku. Szczenięta najczęściej miały na piersi charakterystyczną białą łatę. Prawie równolegle, zaczęto pracować nad kolejną, czwartą, grupą mieszańców. Stworzono ją krzyżując samce rottweilerów. Między innymi z: Sułtan (o: Sarro, m: Birma) ur.w 1943 roku Benjamino (o: Sarro, m: Birma) ur. w 1949 roku Farno (o: Astor, m: Birma) ur. w 1951 roku z sukami mającymi krew nowofunlanda, owczarka kaukaskiego, gończego rosyjskiego. Między innymi: Toddi (o: – nowofundland, m: – owczarek kaukaski) Czuta (o:?, m: - gończy rosyjski) Mori (airedale terrier - bez rodowodu) W latach 1951 – 1956 otrzymano I generację mieszańców, m.in.: Hajtar (o: Roy, m: Sotta) ur. 06.07.1952 r. Hiża (o: Roy, m: Sotta) ur. 06.07.1952 r. Htora (o: Roy, m: Sotta) ur. 06.07.1952 r. Hodża (o: Roy, m: Sima) ur. 21.07.1953 r Czonga (o: Roy, m: Salma) ur 02.03.1953 r Czelkasz (o: Roy, m: Una) ur. 28.03.1953 r. Czodra (o: Roy, m: Una) ur. 28.03.1953 r. Czarwa (o: Roy, m: Una) ur. 28.03.1953 r. Czubaryk (o: Roy, m: Ufa) ur. 26.08.1953 r. Azart (o: Roy, m: Una) ur. 08.05.1954 r Achta (o: Roy, m: Una) ur. 08.05.1954 r Araj (o: Roy, m: Urma) ur. 03.06.1954 r. Basta (o: Roy, m: Urma) ur. 03.05.1954 r Borka (o: Roy, m: Urma) ur. 03.05.1954 r Baks (o: Roy, m: Una) ur. 05.02.1956 Hanka (o: Lord, m: Tiza) ur. 26.02.1952 r Czalka (o: Roy, m: Tina) ur. 13.08.1953 r. Arbita (o: Roy, m:Tina) ur. 13.08.1954 r. Oczywiście czarne teriery rosyjskie pierwszej generacji charakteryzowały się nadzwyczaj zróżnicowanym typem i nazwanie ich w tym czasie rasą było niemożliwe. Do dziś jest w historii czernyszy wiele białych plam, o których milczano przez wiele lat .Jedną z nich jest, posługiwanie się w pracy hodowlanej nie zawsze czysto rasowymi psami. W tamtych latach do rozmnożenia szły praktycznie wszystkie psy, które „znajdowały się pod ręką”, także te z nieprawidłowym zgryzem, brakami w uzębieniu i wnętrostwem. Dopiero później pojawiła się możliwość nadzwyczaj ostrej selekcji i wykluczenia psów z wadami z dalszej pracy hodowlanej. Lata 50 Pogłowie czarnych terierów I i II generacji zaprezentowano na Wszechzwiązkowej Wystawie w 1955 r, gdzie każdego roku wiosną stawały do oceny kynologicznej wszystkie rasy, w tym również i nowe. Centralna Szkoła Szkolenia Psów Wojskowych i Służbowych miała swój pawilon i za pracę nad czarnym terierem rosyjskim specjaliści ze szkoły otrzymali złoty medal. Psy otrzymały wysokie oceny ekspertów, a hodowla Krasnaja Zwiezda została nagrodzona specjalnym dyplomem wystawy. W 1950 r hodowla ściśle współpracowała z klubem psa pracującego. Kluby te dostarczały pogłowia do pracy hodowli Krasnaja Zwiezda i Centralnej Szkole Szkolenia Psów Wojskowych i Służbowych, a one ze swej strony na potrzeby `klubów za symboliczną opłatą sprzedawały trenerom i hodowcom wysokiej jakości szczenięta. W latach 1955-56 pierwsze czernysze pojawiły się w klubach kynologicznych Moskwy – Moskiewskim Miejskim i Moskiewskim Okręgowym Klubie Psa Pracującego, a także w klubach w Swierdłowsku i Leningradzie. Te organizacje zajęły się rozwijaniem hodowli czernyszy równolegle z hodowlą Krasnaja Zwiezda . Pierwszymi opiekunami rasy w Moskwie została Margarita Karłowa Anochina, stała przedstawicielka sekcji CTR w miejskim Moskiewskim Klubie  oraz Galina Dmitriewa Danilina, Jelena Borysowa Szarapowa oraz Siemion Jakowlewicz Chołomiańskij. W 1957 r. na Wszechawiązkowej Wystawie Psów Pracujących i Myśliwskich wystawiono już 43 czernysze. Rasę uznano za wyjątkowo perspektywiczną. Zwróciła ona uwagę wielu szkoleniowców wcześniej jej nie znających. Rozwijaniem i ulepszaniem rasy zaczęto się zajmować nie tylko w Moskwie, ale i na Uralu, Powołżu i na Północy kraju. Liczne kluby miały znaczący wpływ na poprawę wyglądu, zmianę budowy, typu i obrostu czarnego teriera. W 1958 r w książce”Instrukcja tresury i przysposobienia psów wojskowych” opublikowano pierwszy standard rasy”czarny terier rosyjski”. Pozwoliło to specjalistom zacząć pracę nad ujednoliceniem pogłowia. Pod kierownictwem kynologów z Centralnej Szkoły Psów Wojskowych i Służbowych A.P. Mazowiera i W.P. Szejnina praca nad tą rasą stała się bardzo zaawansowana. Lata 60-80 Należy jednak podkreślić, że praca hodowlana w klubach różniła się od pracy Centralnej Szkoły, gdzie na pierwszym miejscu stał charakter, psychika i robocze zalety psów. Szkoła kładła nacisk na wykluczenie cech nieprzydatnych dla psów wojskowych, szczególnie pod względem eksterieru. Najważniejszym argumentem kynologów było to, że psy przeznaczone dla armii i organizacji paramilitarnych nie powinny wymagać specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Liczyło się, że nadmierny obrost wymagający kosmetyki – czesania i strzyżenia był pracującym czernyszom zbędny. Utrzymanie w porządku długiej sierści było pracochłonne i wymagało dodatkowych nakłądów czasu i wysiłku. Dlatego Zawodowcy z hodowli Krasnaja Zwiezda zatrzymywali psy z rzadką sierścią i niewielkim obrostem. Natomiast hodowcy cywilni poszli drugą drogą, biorąc pod uwagę nie tylko zastosowanie robocze, ale i urodę hodowanych przez nich czarnych terierów rosyjskich. Na początku lat 70 powstaje w Leningradzie aktualny po dziś dzień, z niewielkimi tylko zmianami,schemat strzyżenia czarnego teriera rosyjskiego. Psy z mocnym obrostem wyglądają bardziej arystokratycznie i dekoracyjnie i to one są najbardziej rozprzestrzenione w kraju jak i za granicą. Obecnie gładkowłosych i rzadkowłosych czernyszy jest bardzo niewiele, a jeśli pojawiają się w miocie, to powinny być wykluczone z hodowli. Hodowla Krasnaja Zwiezda nie zaprzestała idei opracowania tych dwóch gałęzi jako oddzielnych w rasie (jak to ma miejsce np. Jamniki długo, gładko i szorstkowłose), a także pracy z kolorowymi psami (czarno podpalanymi, płowymi i gołębio błękitnymi). Lecz takie psy nie są z dzisiejszych czasach uznawane. W końcu lat 70-tych otrzymano już powyżej 800 miotów czernyszy. Ogólna liczebność szczeniaków odpowiadających standartom liczyła już ponad 4 tys. Jednak oficjalnie czarny terier nie był rasą a jedynie grupą rasową. W tym czasie pierwsze czernysze z Leningradu i Wiborga trafiły do Finlandii i nadzwyczaj szybko rozprzestzeniły się po Europie. W fińskich gazetach pojawiły się materiały z opisem eksterieru i roboczych zastosowań czernyszy. Szczególnie zachwycano się ich sposobem odnoszenia do obcych, oraz zrównoważonym spokojnym charakterem i umiejętnością reakcji odpowiedniej do sytuacji. Czarnym skarbem rosji zostały czernysze nazwane właśnie przez fińskich kynologów. W latach 80 czarne teriery zaczęto pokazywac na ważnych wystawach międzynarodowych, gdzie cieszyły się one wielkim zainteresowaniem. Czarne teriery szybko zaczęły cieszyć się wielką popularnością we wschodnich Niemczech, Polsce i na Węgrzech, gdzie pojawiły się pierwsze hodowle odpowiedzialne za rozprzestrzenienie tych psów, które nazywano teraz nie inaczej jak czarnym terierem rosyjskim. W 1981 roku czarnego teriera rosyjskiego uznaje się za oddzielną samoistną rasę. Pierwszy standard rasy zatwierdzono 13.05.1981 r rozkazem nr 19 Ministerstwa Rolnictwa ZSRR. W 1984 r na Międzynarodowym Zjeździe w Meksyku rasa zostaje oficjalnie zatwierdzona w III grupie przez FCI otrzymując 327 numer standardu oraz nazwę Czarny Terier Rosyjski. Jednak w roku 1994 CTR został przeniesiony do grupy II, bardziej odpowiadającej ogólnym warunkom stawianym czarnym terierom rosyjskim. Lata 90 i współczesność W 1993 r Federacja Psów Roboczych Rosji przyjmuje II wariant standardu, bardziej odpowiadający obecnemu typowi Czernyszy, który w 1996 r zostaje zatwierdzony przez FCI. Do roku 2000 w księgi rodowodowe w Rosji (prowadzone od 1990 r) wpisano ponad 20 tys. psów. Centrami rozwoju czernysza stało się oprócz Moskwy i Sankt Petersburga także wiele miast Uralu i Syberii. Rosyjskie psy wygrywają na najważniejszych wystawach międzynarodowych. W 1994 r w Brnie Zw. Św. Zostaje Rozal-Rad (wł Abraszina). W 1995 w Brukseli Zw. Świata jest Ole Kasandra Laik (wł Worobiewa), a jej córka –Lala Czernaja Oleks iż Czernoi Stai (wł Mersjanowa) Została Mł. Zw. Św. i wygrała BIS juniorów. Na wystawie w Budapeszcie 1996 Zw. Św. został Bent Anat Barbi z Bronnicz (wł. Korotkowa), a grupa CTR z zespołowej hodowli Dar Ros pod kierownictwem G. Jacenki zwyciężyła w konkursie grup hodowlanych. Jednym z najwybitniejszych żyjących przedstawicieli tej rasy to niewątpliwie Kris – trzykrotny Zw. Św.(wł. Iwaniuk). MIŁKA JANICKA - PARYLAK Hodowla 'z Ruskich Bylin" Miłka dzieki wielkie :)   Artykuł dodany 27.08.2006   Serwis jest chroniony prawem autorskim.